Martesa e Parë

Adami dhe Eva qëndrojnë së bashku në kopshtin e paprekur të Edenit, të rrethuar nga gjethe të harlisura, lule rrezatuese dhe një zog i vogël që qëndron pezull pranë luleve. Vështrimi i tyre i përbashkët dhe mahnitja e hapur e paraqesin bashkimin e parë njerëzor si një dhuratë brenda krijimit, përpara se turpi, dëbimi ose përçarja të hynin në botë. Skena pasqyron çastin biblik kur Perëndia formon gruan dhe ia sjell burrit, duke e themeluar martesën si një besëlidhje shoqërimi, uniteti dhe bekimi. Në Zanafilla 2, Adami e pranon Evën jo si rivale apo shërbëtore, por si “kockë e kockave të mia dhe mish i mishit tim,” dhe teksti e mbështet martesën në bashkimin e burrit dhe gruas si një mish i vetëm. Kjo vepër arti është shumë e përshtatshme për mësimdhënie mbi krijimin, martesën, familjen, besëlidhjen dhe mirësinë e planit të Perëndisë në fillim.